Elf jaar geleden kwam Tessa binnen bij Transvision. Wat begon als een bijbaan op de centrale verkeersleiding groeide uit tot een carrière waarin ze stap voor stap doorschoof richting de commerciële kant van het bedrijf. Tegenwoordig is ze een vaste kracht in het stafteam, waar ze dagelijks schakelt tussen opdrachtgevers, aanbestedingen en interne collega’s.
Toen Tessa begon, had ze weinig verwachtingen. “Ik kwam hier eigenlijk voor een bijbaantje, niet met een plan om in de mobiliteitssector te belanden. Maar het viel al snel op dat je hier de ruimte krijgt om kansen te grijpen. Als je iets ziet en ermee aan de slag gaat, wordt dat gewaardeerd.” Haar achtergrond in commerciële economie en communicatie zorgde voor een natuurlijke doorgroei van de operatie naar de commerciële richting.
Wat haar werk zo boeiend maakt, is de dynamiek. “Geen dag is hetzelfde. Ik ben vaak vroeg op kantoor en begin de dag met koffie en een praatje met de CVL, en daarna is het schakelen. Van mails en aanbestedingen tot sparren met opdrachtgevers. Natuurlijk zijn er pieken, zoals bij deadlines, maar die drukte geeft me juist energie.”
Het vertrouwen dat ze krijgt van de collega’s is essentieel. “Je krijgt hier echt de ruimte om je functie naar eigen inzicht in te vullen, zolang het past binnen de kaders van de organisatie. Dat vertrouwen maakt dat je verantwoordelijkheid voelt.” Ook benadrukt ze de saamhorigheid: “We hebben echt een ‘één team, één taak’-cultuur. Als er iets moet gebeuren, staat 80% van de collega’s direct klaar. Dat zie ik in mijn omgeving niet overal terug.”
Ondanks dat ze niet bewust voor de mobiliteitssector koos, is ze inmiddels diep betrokken. “Wat wij doen heeft grote maatschappelijke waarde. Als wij er niet zijn, kunnen mensen met een beperking niet op pad. Zij vertrouwen erop dat wij ze van A naar B brengen.” Ze ziet ook een bredere rol voor Transvision, voorbij alleen het uitvoeren van vervoer. “We krijgen zoveel vragen van mensen over hun mobiliteit. Soms is het onze taak om hen wegwijs te maken. Hoe ze ziekenvervoer via de zorgverzekeraar aanvragen, of een vervoerspas bij de gemeente. Dat adviesstuk hoort er ook bij.”
Wat Tessa bezighoudt, is dat politiek en maatschappij mobiliteit vaak vergeten in discussies over zorg. “Zorg moet bereikbaar zijn, maar zonder vervoer komen veel mensen er gewoon niet. Dat maakt ons werk zo belangrijk en dat is ook waarom ik er na elf jaar nog steeds met overtuiging zit.”